Visítalo en: http://www.labolsa.com/foro/mensajes/1214926157/

Te contesto con un poema (ya que está de moda ...)

Cando tódalas lenguas o fin topen
que marca a todo o providente dedo,
e cos vellos idiomas estinguidos
sola unha fala universal formemos;

Esa fala pulida, idioma úneco,
máis que hoxe enriquecido, e máis perfeuto,
resume das palabras máis sonoras
que aquelas nos deixaran como en herdo;

Ese idioma, compendio dos idiomas,
como unha serenata pracenteiro,
como unha noite de luar docísimo,
será -¿que outro sinón?- será o gallego.

Fala de miña nai, fala armoñosa,
en que o rogo dos tristes rube ó ceo
i en que dende a prácida esperanza
ós afogados e doridos peitos;

Fala de meus avós, fala en que os parias,
de tréboa e polvo e de sudor cubertos,
piden á terra o grau da cor da sangue
que ha de cebar á besta do laudemio...

Lengua enxebre, en que as ánemas dos mortos
nas negras noites de silencio e medo,
encomendan ós vivos as obrigas
que, ¡malpocados!, sin cumprir morreron.

Idioma en que garulan os paxaros,
en que falan os ánxeles ós nenos,
en que as fontes solouzan e marmullan
entre os follosos álbores os ventos;

Non, ti non morrerás, céltica musa,
nada da Suevia nos chouzales pechos,
últemo amor do páledo Macías,
atravesado o corazón cun ferro;

Fecundo nume do úneco Rei sabio
que no solio de España tivo asento,
arpa imortal da doce Rosalía,
do infortunado Añón himno postreiro:

Ti non podes morrer... ¡Eso quixeran
os desleigados que te escarneceron!
mais ti non morrerás, Cristo das lenguas,
¡non, ti non morrerás, ouh Nazareno!

Apóstol teu, anque o máis ruín de todos,
pra onde quer levarei teu Evanxelio,
o fatelo vistindo de inominia
que pra mofa nas costas che puseron.

No teu nome, por terras e por mares,
ofercerei paz e salú ós enfermos,
falareilles da patria ós desterrados,
de libertade e redención ós servos.

Anunciarei o día do teu trunfo
por cibdades e vilas e desertos,
e si por te anunciar me apedrearen,
¡inda ó morrer te mentarán meus beizos!

Curros Enriquez